Zuid Afrika 2006

Dag 19, zondag 10 december.
Na een goede nachtrust, zijn we vandaag weer door het zonnetje gewekt. We zijn nu in de Swartberge en om ons doel te bereiken hadden we de keus tussen twee routes: over de Swartbergpas via de Hel of de Route 62. De Hel hebben we niet gezien, maar wel de Rust en Vrede. Dit zijn watervallen die naar beneden razen in een prachtige kloof.
We hebben al veel mooie stukken gereden, maar zijn het erover eens dat de Route 62 de mooiste is. We waren rond twee uur op een camping bij Warmwaterberg. Daar hebben we eerst een wandeling gemaakt en daarna gedobberd in het warme water (tot 42 graden) waar het plaatsje zijn naam aan te danken heeft. Heerlijk, evenals het eten. De laatste maaltijd in de Karoo bestond uit echte Afrikaanse ‘kos’: bobotie met als toetje malva pudding met custard. Alhoewel het is toegestaan om de hele nacht in het warme water te blijven liggen, kruipen we nog 1 keer in ons campertje. Bovendien zijn de swembad reëls erg streng, zo mag je bijvoorbeeld niet ‘kaalswem nie’. Morgen het laatste stukje naar Hermanus, waar ‘ons gaan kuier’ bij Vasi en Marius, onze Zuid-Afrikaanse vrienden.

Day 19, Sunday 10 December.

After a good nights sleep we woke up with sunshine again. We are now in the Swartberg Mountains and to reach our destination we had the choice between two routes: one was over the Swartberg Pass via the Hell, the other was the Route 62. We did not see the Hell, but did see Rust en Vrede (rest and peace). These are waterfalls that tumble down in a beautiful canyon.

We have been driving routes that were breathtaking but we both agree that Route 62 is the most scenic route. We arrived at a campsite near Warmwaterberg. After a short hiking trail we soaked in the mineral springs (up to 42 degrees Celsius) that gives the place its name. Lovely, just like the food. Our last dinner in the Karoo was traditional Afrikaans food: bobotie and for dessert malva pudding with custard. This will be our last night in our camper, tomorrow we will head for Hermanus to meet with Vasi and Marius, our South African friends.

Cocky & Jos

[Show as slideshow]

Dag 18, zaterdag 9 december.
We verlaten de kust rond een uur of tien en rijden weer het bergachtige binnenland in richting Oudtshoorn. We nemen de avontuurlijke Prins Alfred pas dwars door de Outeniqua bergen. De overweldigende hoeveelheid natuurschoon werkt langzamerhand als een overdosis. Het rijden door de bergen schiet niet erg op en is nogal vermoeiend vanwege de voortdurende concentratie die nodig is. We waren dan ook blij dat we bij de Kango grotten aankwamen, waar we gewoon een van de vele toeristen waren. De grotten waren echter ook weer indrukwekkend! Twee van de zalen in dit grottencomplex hebben de omvang van een concertzaal en de druipsteenformaties zijn niet alleen mooi om te zien maar ook nog eens honderdduizend tot anderhalf miljoen jaar oud. Vlak bij de grotten hebben we een camping opgezocht en daar drong de harde waarheid zich aan ons op: geen restaurant in de buurt, dus zelf koken. De voorraad blikvoer die we al vanaf Kaapstad meeslepen, werd eindelijk aangesproken. Ons maak ons eie kos, maar braai glad nie.

Day 18, Saturday 9 December.

We left  the coast around 10 in the morning and headed for the inland towards Oudtshoorn. We took the adventurous Prince Alfred Pass straight though the Outeniqua Mountains. The overwhelming beauty of nature is almost overkill. Driving through the mountains is tiring and slow. We were glad to arrive at the Cango Caves and mingle with the tourists. The caves were magnificent. Two of the halls of the cave complex had the size of a concert hall and the formations formed by flowing and dripping water for one hundred thousand to one and a half million years were astonishing to see. Not far from the caves we found a camp site and the horrible truth was revealed: no restaurant, so we had to cook our own meal. The supply of canned food we have been carrying around since we left Cape Town is finally used.

Cocky & Jos

[Show as slideshow]